Vreemd genoeg krijgen we voor onze retraite maar weinig aanmeldingen van mannen. Ik heb de indruk dat mannen hier in Nederland denken dat deze niet voor hen bedoeld is. Misschien komt dat door de titel en wordt ‘parenting‘ door hen meer geassocieerd met vrouwelijke zorgzame kwaliteiten. Een ander misverstand is dat de retraite vooral voor jonge ouders is bedoeld. Maar na het begeleiden van vele retraites weet ik uit eigen ervaring dat juist mannen hierdoor enorm kunnen groeien.
Wat is Reparenting Ourselves?
‘Reparenting Ourselves‘ gaat over het toe-eigenen van jouw verhaal. We hebben daarvoor de blik naar binnen gericht en reizen in onze meditaties terug in de tijd. Terug naar de kindertijd waar we gevormd zijn. We maken contact met innerlijke ouderdelen en we ontdekken dat er verschillende kind-delen nog steeds in ons voortleven. Wellicht heb je gehoord van ‘Internal Family Systems‘ (IFS) of schema therapie, ook daar maak je kennis met de verschillende delen die samen jouw persoonlijkheid vormen.
Terug naar je kindertijd
Je kindertijd en je jeugd zijn de vormende jaren. Daar groei je fysiek, mentaal en emotioneel. Je ontwikkeld jouw eigen manier om met verandering om te gaan. In onze vroege kindertijd ervaren we voor de eerste keer honger, angst, frustratie, boosheid of verdriet. Ook in onze kindertijd werden onze werkelijke behoeften niet altijd vervuld. Hoe je daar mee omging, kan op latere leeftijd de basis zijn van een terugkerend gedragspatroon. Misschien herken je zo’n patroon in hoe je omgaat met moeilijke emoties?
Niemand wil pijn en iedereen is bang. Of beter gezegd, ieder van ons heeft (in meer of mindere mate) pijn gekend en ieder van ons is vroeger bang geweest. In ons leeft de vermijding van pijn of angst voort. De onprettige herinneringen uit je kindertijd: je denkt er liever niet meer aan terug. Maar omdat hier onze programmering is begonnen gaan we in onze retraite terug in de tijd. Zoals Thich Nhat Hanh zegt “daar naar waar het lijden is ontstaan”, om zo het kwetsbare deel in jezelf te leren kennen. We noemen dit deel het kwetsbare kind.
Mijn eigen ervaring
Ik draag ook een kwetsbaar kind mij. Mijn vader was getekend door de bersiap en de koloniale oorlog in Indonesië. Hij kwam als 11 jarig weeskind in 1952 aan in Nederland, een land waar hij nog nooit eerder was geweest. Het huwelijk daarna, tussen mijn ouders, werd gekenmerkt door de oorlog en woede die mijn vader met zich mee droeg. Ik heb weinig herinneringen aan mijn kindertijd. Ik herinner me de ruzies, maar ook dat ik me terugtrok in een hut achter in de tuin waar ik me veilig voelde. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was.
Eerder, als we in de retraite tijdens de oefeningen deden over het thema van het kwetsbare kind, kon ik wel terugdenken aan deze moeilijke kindertijd. Maar ik relativeerde het ook. Met zinnen als: Het heeft me voorbereid; Ik ben er sterker door geworden; ‘If it doesn’t kill you it makes you stronger‘; Ik heb hier zelf al op geheeld; Ik kan het allemaal alleen; Ik heb mijn vader kunnen vergeven. Of: Kijk eens waar ik nu sta en wat ik heb bereikt.
Veel van die interne dialogen herken ik nu als mijn manier om juist niet bij de werkelijke pijn het trauma van mijn jeugd te zijn.
Natuurlijk heb ik eerder op andere manieren aan mezelf gewerkt. Ik heb door ‘self-work‘ mijn woede gesust. Door meditatie heb ik kalmte gevonden. Ik merk dat ik mezelf niet hoef te verdoven met alcohol of andere middelen en lastige emoties ga ik niet uit de weg. Toch merk ik dat door innerlijk kind werk nog een laag dieper heb kunnen gaan.
Weet je wat het proces van ‘reparenting‘ werkelijk is? Dan is kwetsbaar of verdrietig zijn een voelbare ervaring. Dan kun je compassievol zorgen voor het kind in jou en wat het nodig heeft. Wat je mist hoef je niet bij een ander te halen, je kunt dit aan jezelf geven. Door deze retraite leer je als het ware om opnieuw voor jezelf te zorgen. Je kunt jezelf dragen.
Wat brengt dit?
Doordat ik de werkelijke pijn in mezelf erken draag ik mezelf beter en is er geen ‘needyness‘ of afhankelijkheid anderszins. Wat ik tekort kom, hoef ik niet bij anderen te halen. Nu kan ik ook gewoon verdrietig zijn in plaats van vooral boos. Daardoor reageer ik mijn gemis niet meer af op anderen. Integendeel, nu kan ik beter aangeven wat ik nodig heb als ik het niet alleen kan. Op een vreemde manier merk ik dat ik hiervan sterker ben geworden, meer volwassen ook. En… zoals je hier leest kan ik beter mijn eigen verhaal delen.
Doe je mee?
Helaas zie ik om me heen nog veel sterke mannen die niet bij het kwetsbare kind in henzelf kunnen zijn. Ze noemen het zwakte en overtoepen het op hun eigen manier. Maar ik weet nu dat deze strategie eindig is.
Herken je deze meer mannelijke manieren van relativeren van pijn, angst of ongemak in jezelf, dan nodig ik je graag uit voor het volgen van onze retraite.
Samen met Susan Bögels geef ik de retraite meerdere keren per jaar. Eens per jaar geven we de retraite in Nederland op De Hoorneboeg, dichtbij Hilversum.
>>Meer informatie vind je hier.<<<
Geef een reactie