Begin december ben ik op reis. Dan bezoek ik mijn spirituele leraar, die ik bijna tien jaar niet heb gezien. Hij verhuisde in 2007 vanuit India naar Australië, waar hij nu met zijn vrouw, zoon, en inmiddels ook met zijn kleinzoon, woont in een klein stadje buiten Melbourne. In mijn dagelijkse meditaties voel ik een sterke verbondenheid met hem, hij voelt altijd dichtbij. Toch merkte ik dat het tijd was om hem weer in levende lijve te ontmoeten.
Tijdens het geven van mijn laatste retraite vroeg ik me af: waarom gaan deze mensen wél op retraite en ik niet? Ik voelde dat ik toe was aan een nieuwe laag in mijn eigen proces, en daarvoor moet ik bij mijn leraar zijn.
Ik mediteer op een hoog niveau, maar het is me vaker gebeurd dat ik na lange tijd naar een innerlijke grens toe beweeg. Op het moment dat ik daar doorheen wil, lukt het niet en word ik uit de meditatie getrokken. Emoties als boosheid, frustratie of angst nemen het dan over. Het is geen prettige plek: beelden uit het onderbewuste komen omhoog, vaak gepaard met fysieke sensaties. Om daar op een veilige manier doorheen te kunnen gaan, heb ik begeleiding nodig en mijn goeroe kan me daarin de weg wijzen.
Het was geen makkelijke beslissing om mezelf deze reis te gunnen. Even naar Australië vergt een behoorlijke financiële investering en de ecologische footprint is groot. Bovendien ben ik eigenlijk altijd druk, en de zorg voor de kinderen vraagt om mijn aanwezigheid. Het waren allemaal redenen die me ervan weerhielden om deze reis eerder te maken.
Nu ik anderen vertel over mijn verlangen om mijn goeroe weer te zien, reageert iedereen met: maar natuurlijk, wat fijn dat je naar hem toe gaat. En daarover verbaas ik me dan weer.
Hier kun je verder lezen over Kriya Yoga, de meditatievorm die ik al 24 jaar beoefen.
Auriculotherapie
In november assisteerde ik Dianne Sommers bij de opleiding ooracupunctuur. In vergelijking met de Chinese acupunctuur is auriculotherapie nog relatief jong: ze is ontwikkeld in de 20e eeuw door neurologen en wetenschappers.
Tijdens het assisteren merkte ik weer hoe veel liefde ik voel voor deze verfijnde vorm van acupunctuur.
De dagen waarbij ik hielp gingen over het waarnemen van het VAS. Het is de een methode om de reactiviteit van het lichaam te meten. Hiermee kan ik heel subtiel verstoringen in het lichaam opsporen.
Werken met het VAS vraagt een andere manier van voelen, meten en diagnosticeren. Dit vergt training, maar nu ik het weer vaker toepas tijdens de consulten merk ik dat ik er langzaam maar zeker steeds beter in word.
Praktijk en Wachtlijst
Ik neem op dit moment nog steeds geen nieuwe patiënten aan. De mensen die ik nu behandel, komen in januari terug. Wanneer de agenda te vol raakt, kan ik nieuwe patiënten geen goed traject bieden, omdat ik hen niet op korte termijn weer kan inplannen.
Heb je geduld, dan kan ik eind januari weer nieuwe mensen verwelkomen in de acupunctuurstudio. Sta je op de wachtlijst dan laat ik je dat tevoren weten.
Geef een reactie