De Britse psychoanalytica Marion Milner, die bekend staat om haar verkenningen van kunst en cultuur, geeft een bijzonder levendige beschrijving van haar eigen ontdekking van de kracht van waakzaamheid in haar boek The Suppressed Madness of Sane Men.
Zittend in een tuin bij een kunstacademie in haar woonplaats in 1950 en wanhopig zoekend naar een onderwerp om te schilderen, begon ze haar aandacht op de ademhaling te richten om het frustrerende van de situatie te verwerken.
Plotseling bemerkte ze dat haar ervaring van de wereld om haar heen helemaal veranderd was en ‘uitzonderlijk’ schilderbaar. Ze geeft de volgende beschrijving: ‘Het leek toen vreemd dat de aandacht naar binnen keren, niet op het bewustzijn van mijn grote teen maar op de innerlijke gewaarwording van het ademhalen, zo’n uitgesproken effect kon hebben op de verschijningsvorm en betekenis van de wereld, maar ik had hier nog niet over nagedacht in termen van mystiek.’
En toch zou Milner zich vervolgens realiseren dat deze oefening van aandacht op haar ademhaling het haar mogelijk had gemaakt de gebruikelijke manier van waarnemen, die de conventionele visie op het zelf zo bepaalt, te laten varen.
Milner ging zich na die episode in de tuin intensief bezighouden met lichamelijke ervaringen en hun relatie met creativiteit en ze begon het verband te beschrijven tussen op het lichaam gebaseerde ervaringen, de ervaring van vitaliteit of levendigheid, en een visie op het zelf die bepaald wordt door tijd, in plaats van ruimte.
Zoals het boeddhistisch perspectief bevestigt, maakt zich openstellen voor het voorbijgaande karakter van de ervaring dat we ons echter voelen.
Citaat uit: Gedachten zonder Denker, Mark Epstein, pag. 153
Foto: Picasso tekent met een zaklamp. Fotograaf: Gjon Mili, 1949